Omdat we het ooit nodig dachten te hebben ligt hier nog een dagkaart van de NS, de hele dag geldig op 11 of 12 of 18 of 19 juni. Daarna niet meer. Hier zit een dagje treinen er niet meer in dus ben je of ken je iemand die er echt blij mee zou zijn, laat het me even weten en ik stuur het vandaag nog op.

Update: Het kaartje heeft een nieuwe eigenaar gevonden.

Ja hoor, het heeft me alweer helemaal te pakken. Lekker knutselen met kleur en kolommen. Op zoek naar een meer recente foto maar er is er vooralsnog niet xe9xe9n door de censuur gekomen. Er komt er echt wel een hoor maar eerst even sparen voor een lipobiosuckandfill behandeling. Of een cursus photoshoppen dat kan ook.
Van Finn heb ik trouwens wel zo'n 2.345.876 geschikte foto's en filmpjes maar het is wel heel makkelijk om me te verschuilen achter ons perfecte relatiegeschenk dus daar wacht ik nog een logje of twee mee.
'Welkom terug' trouwens. Of, 'wie dit leest is gek' want je moet wel enigszins gemankeerd zijn om hier nog "toevallig" lang te komen.
Geeft niks, in 2004 werd ik ook vanzelf gevonden, zal nu niet anders zijn en anders kan ik altijd nog gaan feesboeken, toch?

Heb ik eindelijk de moed gevonden een berichtje te plaatsen snap ik werkelijk geen ene jeweetwel meer van mijn eigen web-log. Mijn dashboard buigt door van de technorati tags. Wat een ellende, weet ik inmiddels alles van KDV's, BSO's en CB's en vis ik blind de juiste luiers uit welk rek in welke supermarkt dan ook, verschoon ik net zo makkelijk op een hobbelend paard in een draaiende Eftelingcarrousel, kan ik niet meer terug naar mijn oude wereld. Blijkbaar ben ik die hele intellectuele omgeving totaal ontgroeid, of beter gezegd ontkrompen, ik stond stil tenslotte, web-log niet.

Zucht, alle begin is nog steeds moeilijk.

Kijk, een Balkenende die vervuld van christelijke arrogantie alle verantwoordelijkheid in de handen van God en alle schuld in andermans schoenen weet te schuiven kan ik nog hebben.

Maar de katholieke kerk met zijn fraterhuizen, internaten en kostscholen waar honderdduizenden kinderen seksueel misbruikt zijn door broeders van liefde en meer criminelen met vertrouwenwekkende schuilnamen, maakt me echt ziek.
Van heel dichtbij heb ik meegemaakt hoe een volwassen man dag in dag uit heeft geleden tot het hem eindelijk lukte zichzelf te doden. Allemaal omdat een van de Tilburgse fraters, jaren daarvoor, zijn vrome handen niet thuis kon houden.

En dan de bisschoppen die zwaar geschokt zouden zijn en een "onafhankelijk" onderzoek laten instellen, flikker toch op met zijn allen (met de nadruk op flikker graag). Wat een huichelaarsbende en hoe laf om er nu mee te komen in de hoop dat de meeste zaken inmiddels verjaard zullen zijn.

Ik zeg: eerst de wet wijzigen en maken dat seksueel misbruik nooit meer kan verjaren en dan pas de hele beerput open. Maar dat kunnen we met Balkende 5, 6, 7, 8 etc. natuurlijk wel vergeten.

Tot zover deze boze lezing.

Soms let ik beter op dan anders. Bijvoorbeeld omdat ik vind dat ik wel weer eens een logje mag schrijven omdat het anders gewoon zielig is om dit weblog nog in de lucht te willen houden. Op jacht naar logwaardigheden ontdekte ik bijvoorbeeld dat:

Liften veelvuldig gebruikt worden door mensen die gemakkelijk met de trap zouden kunnen. Waar je nog weleens een wanhopige moeder een volgepakte buggy de trap op of af ziet sleuren omdat ze bang is voor liften lijkt het wel alsof hele bevolkingsgroepen bang zijn voor trappen en of trappenhuizen. Let er maar eens op.

Steeds meer medeweggebruikers heel stoer op de linkerbaan gaan rijden waardoor er geen beweging meer in te krijgen is en de rechterbaan regelmatig sneller is. Ik vind dat iedereen die van plan is 1 of meer km per uur  onder de maximum snelheid te gaan rijden van de linkerbaan af moet blijven en samen met de truttige optrekkers zo ver mogelijk rechts moet gaan zitten. Let er maar eens op.

Een verkoopster die het in een gemiddelde winkelstraat in haar hoofd haalt je vriendelijk te begroeten als je de winkel inkomt moet haast wel krankzinnig zijn want dat doet echt niemand meer. Let er maar eens op.

En tenslotte gaan weer steeds meer mensen de volslagen belachelijke onzinnige bijzin "dan heb ik zoiets van" gebruiken. Let er maar eens op.

Maar dat laatste zit gewoon in mijn karakter dus niets om u zorgen over te maken.

Ergens rond mijn 39e besloot ik dat ik geen uitgezakte veertiger wilde worden en kocht ik een een crosstrainer. Nou eigenlijk had ik die al een tijdje in huis maar veel meer dan kledingrek spelen had xc3xade nog niet gedaan. Mijn voornemen was een blijvertje en voor ik er erg in had stond ik 5 tot 6 dagen in de week een uur te crossen. Het resultaat mocht er zijn en ik was fit, strak en redelijk gelukkig. In 2007 kocht ik een nieuwe; mooier, sneller en luxer maar ik had bewezen dat ik het waard was xc3xa8n ik kon het betalen dus vooruit maar. Zelfs in de periode dat ik wij was stond ik regelmatig even te trainen. Ik had dan ook alle vertrouwen dat eventuele extra kilo’s er zo weer af zouden zijn. Huhu. Wat ik niet bedacht had was het gebrek aan tijd en de andere keuze’s die ik zou maken met kind (trainen? uitgeput op bed ploffen!) en het duurde even voor ik weer dacht aan trainen.

Uiteindelijk kwam de zin om weer iets aan dat lijf te gaan doen natuurlijk wel maar, en dat is niet gelogen, ik werd er ziek van. Eerlijk waar, met mijn hand op mijn weet ik veel, zwerend op wie dan ook kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik tot drie keer toe, nadat ik weer begon met trainen, onmiddelijk ziek ben geworden. En dan niet een beetje misselijk maar echt een week uit de roulatie. Afgelopen week was de laatste keer en hoewel ik flink ziek geweest ben, en me nog steeds niet helemaal fit voel ben ik vastbesloten me dit keer niet weer gewonnen te geven dus zet ik door. Gisteren een kwartiertje en vandaag een halfuur maar ik moet en zal het sporten weer in mijn dagelijkse routine opnemen.
Punt uit.

Mijn jeugd is bepaald niet flauw te noemen, mijn moeder had een grote keulse pot vol zout in het keukenkastje staan en wanneer ze ging koken werden de aardappelen en groenten getrakteerd op een flinke hoeveelheid van deze smaakmaker. Ook het vlees werd ruimschoots gepekeld alvorens het de pan in ging en uiteraard kwam het zoutvaatje en de maggifles ook standaard op tafel. Voor de vorm moesten we eerst wel even proeven maar het toevoegen van extra zout was eerder regel dan uitzondering en volkomen geaccepteerd. Met een partner die ook wel houdt van zout bleef ik heerlijk strooien en natuurlijk wist ik wel dat het niet heel gezond is maar ach, van leven ga je nu eenmaal dood. En toen werd er dus zomaar alsnog een kind in mijn schoot geworpen en sloeg de paniek toe.

Shit! Zo’n kind gaat natuurlijk vroeg of laat met de pot mee eten en zoveel zout kon ik als kind nog wel hebben maar voor de kinderen van tegenwoordig is dat vast niet gezond. En zoutarm eten? Bleeeehhh, ondenkbaar! Voor Finn heb ik alles zelf gekookt en gestaafmixerd en uiteraard proefde ik weleens een hapje van zijn prutjes. Hoewel het me opviel dat de smaak van zijn ingredienten veel duidelijker was dan van die op mijn eigen bord bleef het gebrek aan zout natuurlijk onoverkomelijk.

Op een goede dag kochten we een vork, een lepel, een plakbordje en een slab voor het mannetje en mocht hij voortaan meedoen. De zoutpot bleef dicht en alles werd zonder enige toevoeging bereid. Wij moesten de smaak dan maar achteraf toevoegen, hoe vervelend ook.
Het eettalent van Finn viel in het begin een beetje tegen, gek genoeg wilde het niet echt lukken om geheel zelfstandig een volwaardige maaltijd naar binnen te werken en dus aten wij met heel wat minder aandacht voor ons eigen eten. Gedurende een paar maanden bestond het ‘hoogtepunt van de dag’ vooral uit het voeren  afvegen soppen en proppen begeleiden van Finn. Toen er ineens weer wat licht aan het einde van de tunnel verscheen kwamen we met een enorme schok tot de ontdekking dat we geen korreltje zout meer toevoegden, niet bij het koken en ook niet aan tafel, en dat we helemaal niets misten…

Ongelooflijk. Stoppen met zout was dus bijna net zo makkelijk als stoppen met roken!
Is er dan niets meer heilig?

Waarom dit verhaal?
Punt 1.: Om mezelf wijs te maken dat stoppen met snacken een eitje is.
Punt 2.: Om duidelijk te maken dat het zogenaamde gebrek aan zout niet waar kan zijn, het is beslist weer een complot.

Sinds zondag heeft Finnebikkel een waterpok of 12 waarvan er 5 matig jeuken. De laatstgenoemden zitten allemaal op een plek waar op zijn achttiende waarschijnlijk een keurig bijgeknipt bosje blond schaamhaar zit dus een beetje krabben mag. Hij is (nog) vrolijk als altijd, heeft (nog) geen koorts en al met al komt hij er dus prima mee weg.

Gelukkig maar want na ruim een week vrij zou het heel vervelend zijn geweest meteen weer verlof op te moeten nemen. Normaalgesproken kan Finn op zijn vader rekenen als hij ziek is maar die heeft het na deze vakantieperiode waarin hij veel minder gewerkt heeft dan normaal nu echt veel te druk. Nou ja, allemaal niet nodig geweest dus en vanmiddag om 17:00 uur ging mijn weekend in.

Morgen staat er een afspraak met het consultatiebureau, zoals gebruikelijk door hun toedoen veel te laat, het is de 18 maanden afspraak en het mannetje is er alweer 20. Nu begrijp ik overal op internet dat pokkekinderen niet welkom zijn op het bureau maar ik heb eerlijk gezegd toch heeeel sterk de neiging om dat nu eens even niet door te hebben gehad.
Hoe associaal is dat op een schaal van pakkumbeet 1 tot 10?

Het zal een jaar of drie, vier geleden zijn dat ik een sinterklaasviering op mijn werk meemaakte. Ik weet nog dat ik het heel leuk vond om er te zijn maar dat ik het tegelijkertijd als ongewild kinderloze ook erg confronterend vond. Al die vaders en moeders trots en blij genietend van hun mooie kinderen maakten dat ik regelmatig even moest slikken en af en toe echt mijn best moest doen om niet verdrietig te worden.

Vandaag beklom ons mooiste kind, tussen ons in, de grote stalen trappen in het distributiecentrum op weg naar sinterklaas. Natuurlijk dacht ik terug aan die vorige keer en ook nu had ik wat tranen weg te slikken. Ik had ook heel erg mijn best kunnen doen om niet overdreven blij, trots en gelukkig te zijn maar dat heb ik dapper nagelaten.

Wat een rijkdom!

Hier word ik zo blij van!
Een flashmob als dit (ik neem aan dat dit er een is tenminste) is een van de dingen die ik op mijn To Do lijstje heb staan, dat lijkt me zo verschrikkelijk leuk om te doen.