Mijn moeder had een vriendin. Een hele goede vriendin. Zo goed dat ze toen ik geboren werd vroeg of die vriendin samen met haar man mijn peetouders wilden worden. Dat wilden ze en in die rol zitten ze ook in mijn babyalbum geplakt. Mijn ome Rinus is een paar jaar later weggegaan, een pijnlijk verhaal dat ik hier niet zal vertellen.
Mijn tante Ria bleef.
En hoe, het was heel fijn bij haar, dat ze 4 kinderen had had daar natuurlijk ook alles mee te maken.
Eigenlijk wilden we altijd als we daar kwamen wel blijven logeren en af en toe mocht het ook.
Wat een feest! Ook de regelmatige chocoladefondue avondjes staan me nog helder voor de geest. We zagen elkaar zo vaak dat tante Ria en haar kinderen als familie voelde.
Toch ging het mis.
Tante Ria had het zwaar, was depressief en kon het leven vaak maar moeilijk aan. Dat een van de kinderen dan langere tijd bij ons in huis verbleef vonden we leuk maar we voelden ook wel aan dat het met tante Ria niet goed ging.
Toen ze na jaren besloot dat het maar eens over moest zijn ging dat in haar beleving alleen maar als ze het contact zou verbreken met iedereen die wist van haar verleden.
Zo heb ik het tenminste begrepen, ik was nog niet zo heel oud, een jaar of 14 misschien.
Mijn moeder was in shock. Voelde zich tekort gedaan, in de steek gelaten, onbegrepen en bovenal heel erg verdrietig en machteloos bij dit verlies.
Ik was een dapper meisje en vond dat ik er als petekind niks mee te maken had en kocht op de verjaardag van mijn tante Ria van mijn zakgeld een plantje en ging dat langsbrengen.
Ik weet nog hoe het voelde toen duidelijk werd dat ook ik er niet meer in mocht.
Voor mij geen peettante meer, over en sluiten.
Huilend ben ik naar huis gefietst mezelf afvragend wat ik had fout gedaan.
We woonden in een klein dorp en natuurlijk kwam ik haar weleens tegen en elke keer weer vond ik dat moeilijke momenten. Tot ik besloot dat ik me natuurlijk ook gewoon kon afsluiten en ik voortaan niet meer hoopte dat ze me wilde zien maar vond dat ik haar niet wilde zien.
Ruim 3 jaar terug, hoogzwanger van Finn, kwam ik haar voor het laatst tegen en wilde ik haar nog altijd niet ontmoeten en zien.
Maanden geleden kwam er een nieuwe collega bij ons werken en na een tijdje realiseerde ik me ineens dat zijn naam precies gelijk is aan de jongste zoon van mijn peettante van toen. In eerste instantie wilde ik er niet aan of zo maar al snel werd me duidelijk dat hij het gewoon wel moest zijn.
Gisteren was ik er eindelijk klaar voor om hem aan te spreken.
Het was leuk maar ook vreemd om zo vertrouwd te zijn met een nagenoeg onbekende, hij was nog erg jong ten tijde van de breuk.
Het was dat we aan het werk waren anders had het zomaar een heel lang gesprek kunnen worden denk ik. Uiteindelijk heb ik hem gevraagd om zijn familie de hartelijke groeten te doen van mij. Dat zou hij doen.
Nog geen half uur later kwam hij even langs mijn kantoor om me de groeten te doen van zijn moeder die hij maar meteen even gebeld had……
Weer die tranen.
Om haar.
Om mijn moeder.
Maar vooral ook om het gekwetste meisje dat eindelijk besloten had volwassen te zijn.
It’s a small world. Veel meer weet ik hier even niet op te zeggen. Of misschien: hopelijk rijt het geen oude wonden open maar helpt het om ze te helen.
Erg lastig zo’n breuk mee te moeten maken rond die leeftijd. De kans is ook groot dat je niet van alle kanten de juiste informatie hebt gekregen. Deels omdat waarschijnlijk niemand die kreeg, maar ook omdat je niet gezien werd als een belanghebbende partij.
Een half jaar terug heb ik met een kennis voor 100% gebroken. Dwz ik heb hem altijd als kennis gezien en hij zag mij als vriend. Ik deed dingen voor hem die ik voor iedereen doe en belangenloos. Hij vatte dat op als vriendschap. Probleem was dat zijn idee van vriendschap erg op voor wat – hoort wat was/is gebaseert. Hij probeert daarbij ook het volledige leven van zijn vrienden te regelen, omdat hij daar (naar eigen inzicht) goed in is. Na 3 flinke waarschuwingen was ik er mee klaar. Eventjes gas terugnemen duurde maar een week en daarna werd ik zijn bemoeienissen weer flink zat. Dus zat er voor mij niets anders op dan de stekker er volledig uit te trekken. Voor mij niet zo moeilijk hij was een kennis. Hij zal het er erg moeilijk mee gehad hebben of misschien zelfs nog hebben. Voordeel is wel dat we beide kinderloos zijn. Want wat vertel je een kind als je zo’n besluit neemt?
Prachtig verhaal hoor Pauline. Heel mooi. Misschien komt er nog een vervolg.
@Frans: Nee hoor, die oude wonden heb ik hooguit zelf opengehouden maar zeer doen ze niet meer.
@Xiwel: Ik ken het hele verhaal inderdaad niet, uitsluitend de kant van mijn moeder. Wat je schrijft over je kennis/vriend is eveneens een herkenbaar verhaal. Je hebt gelijk dat je volledig gebroken hebt denk ik, het zal voor hem vast moeilijker geweest zijn en dat maakt het een lastige beslissing maar wel zo duidelijk. Wat je een kind vertelt over moeilijk te begrijpen situaties weet ik ook lang niet altijd, is soms echt moeilijk vooral als het voorval ogenschijnlijk conflicteert met dat wat je aan opvoedkundige raad wilt meegeven
@Mack: Wie zal het zeggen, maar voorlopig vind ik dit al prima zo!