Iets aan de late kant maar onze kleine man zet sinds een ruime week zijn eerste echte schreden op het zindelijkheidspad. Nu is dat natuurlijk geen fijn onderwerp om eens uitgebreid over te lezen maar het is mijn wereld en dus doet u het er maar mee (of niet natuurlijk).
Eigenlijk hebben we weinig te klagen, hij is volledig luierloos en gaat helemaal zelf naar de wc als hij daar aan toe is. De eerste dagen probeerden we zoveel mogelijk thuis te zijn om genante momenten in de vrieskou te voorkomen maar ergens wil je toch je leven weer oppakken en zo hoorde ik afgelopen zaterdag in de plaatselijke sportwinkel de gevreesde woorden: Mama, ik heb poep. Om zijn woorden kracht bij te zetten kwam hij als een ruiter zonder paard naar me toe gelopen. Oh super, dit zijn de momenten waarop ik, als erg lang kinderloze, altijd hoopte. Geen enkele kans tot afschuiven dus hup richting wc (die er godzijdank was want een volle poepluier in een autostoeltje, nou ja, lijkt me duidelijk).
Met een ‘begripvolle en vrolijke moeder’ houding begon ik aan de klus.
Broekje los, laarsjes uit, broekje omlaag, een vluchtige blik op het linkerbeentje dat allesbehalve ongeschonden uit de strijd kwam en tralalala, hop uit dat broekje.
Het onderbroekje zat vol, heel vol en toen Finn heel behulpzaam met zijn voetje ging schudden om het uit te krijgen vlogen de klodders poep vrolijk in het rond. De grootste en vetste bal droop via de muur naar de grond waar Finn vervolgens zijn voetje met sokje nog even doorhaalde. Dat was het moment dat ik echt niet meer wilde maar dapper doorpakte. Vooral omdat er elk moment wachtenden na ons konden komen natuurlijk…zucht. Een enorm gekloot met ‘hygiënezakjes, wc papier, luierdoekjes die je blijkbaar heel makkelijk kunt doorspoelen (oh kut, dat mag niet) en niet te vergeten een kind.
Eindelijk kwam P mèt plastic tas en reservekleren en kon ik me richten op het zo goed en zo kwaad schoonmaken van de wc. Het bordje met het verzoek de toiletten na gebruik aub schoon achter te laten leek me gewoon uit te lachen.
Maar goed. Dit hoort erbij en godzijdank hebben we dit drama nu dus voorgoed gehad.

Waarom Finn het toch nog nodig vond vanmiddag gewoon op de bank te blijven zitten terwijl hij in zijn broek zat te poepen is me nog steeds een raadsel. Dat deed hij mèt luier niet eens….

Je kruipt, je krampt, je huilt en kijkt me aan
Mama, mammie, au ik heb zo’n buikpijn
ik hou je vast in mijn machteloze armen
spreek woorden van troost en bemoediging die ik zelf niet geloof
wat heb je nou aan mij, ik heb je zo weinig te bieden
en weer, en meer en nog steeds jouw pijn
en dan, ik had ‘m kunnen zien aankomen denk ik
een zieke golf dwarsliggers, glorieus over me uitgekotst
ik druip ervan en voel me op een zurige manier een beetje opgelucht…

Slechtst gekozen naam ooit
Keurt de meest belachelijke woorden goed en af
Gevaarlijk verslavend
maar….
voor een scrabble liefhebber als ik
het leukste excuus om een smartphone aan te schaffen

We hebben een kerstboom.
Erger nog, een kunstboom.
En eerlijk gezegd vind ik het nog leuk ook.
De vele lampjes, de rode slingers, de trommeltjes en de witte vlinders voor mijn ouders.
Heeft een heel klein beetje te maken met Finn natuurlijk, zonder hem geen kerstversiering.
Maar hoe dan ook, ik vind het leuk.
Zeker zo leuk
Misschien wel
Bijna

Mijn moeder had een vriendin. Een hele goede vriendin. Zo goed dat ze toen ik geboren werd vroeg of die vriendin samen met haar man mijn peetouders wilden worden. Dat wilden ze en in die rol zitten ze ook in mijn babyalbum geplakt. Mijn ome Rinus is een paar jaar later weggegaan, een pijnlijk verhaal dat ik hier niet zal vertellen.
Mijn tante Ria bleef.
En hoe, het was heel fijn bij haar, dat ze 4 kinderen had had daar natuurlijk ook alles mee te maken.
Eigenlijk wilden we altijd als we daar kwamen wel blijven logeren en af en toe mocht het ook.
Wat een feest! Ook de regelmatige chocoladefondue avondjes staan me nog helder voor de geest. We zagen elkaar zo vaak dat tante Ria en haar kinderen als familie voelde.

Toch ging het mis.
Tante Ria had het zwaar, was depressief en kon het leven vaak maar moeilijk aan. Dat een van de kinderen dan langere tijd bij ons in huis verbleef vonden we leuk maar we voelden ook wel aan dat het met tante Ria niet goed ging.
Toen ze na jaren besloot dat het maar eens over moest zijn ging dat in haar beleving alleen maar als ze het contact zou verbreken met iedereen die wist van haar verleden.
Zo heb ik het tenminste begrepen, ik was nog niet zo heel oud, een jaar of 14 misschien.

Mijn moeder was in shock. Voelde zich tekort gedaan, in de steek gelaten, onbegrepen en bovenal heel erg verdrietig en machteloos bij dit verlies.
Ik was een dapper meisje en vond dat ik er als petekind niks mee te maken had en kocht op de verjaardag van mijn tante Ria van mijn zakgeld een plantje en ging dat langsbrengen.
Ik weet nog hoe het voelde toen duidelijk werd dat ook ik er niet meer in mocht.
Voor mij geen peettante meer, over en sluiten.
Huilend ben ik naar huis gefietst mezelf afvragend wat ik had fout gedaan.

We woonden in een klein dorp en natuurlijk kwam ik haar weleens tegen en elke keer weer vond ik dat moeilijke momenten. Tot ik besloot dat ik me natuurlijk ook gewoon kon afsluiten en ik voortaan niet meer hoopte dat ze me wilde zien maar vond dat ik haar niet wilde zien.
Ruim 3 jaar terug, hoogzwanger van Finn, kwam ik haar voor het laatst tegen en wilde ik haar nog altijd niet ontmoeten en zien.

Maanden geleden kwam er een nieuwe collega bij ons werken en na een tijdje realiseerde ik me ineens dat zijn naam precies gelijk is aan de jongste zoon van mijn peettante van toen. In eerste instantie wilde ik er niet aan of zo maar al snel werd me duidelijk dat hij het gewoon wel moest zijn.
Gisteren was ik er eindelijk klaar voor om hem aan te spreken.
Het was leuk maar ook vreemd om zo vertrouwd te zijn met een nagenoeg onbekende, hij was nog erg jong ten tijde van de breuk.
Het was dat we aan het werk waren anders had het zomaar een heel lang gesprek kunnen worden denk ik. Uiteindelijk heb ik hem gevraagd om zijn familie de hartelijke groeten te doen van mij. Dat zou hij doen.
Nog geen half uur later kwam hij even langs mijn kantoor om me de groeten te doen van zijn moeder die hij maar meteen even gebeld had……

Weer die tranen.
Om haar.
Om mijn moeder.
Maar vooral ook om het gekwetste meisje dat eindelijk besloten had volwassen te zijn.