En toen heeft de juf een verhaal verteld over jezus, dat ie dood ging en weer opstond en toen hadden ze ‘m aan het kruis gehangen en weet je waarom? Omdat hij koning wilde worden maar de koning die er al was wilde dat niet.
Ik vond het wel een spannend verhaal hoor.

Duidelijk, want het maakte meer indruk dan de kuikentjes die er ook waren tijdens zijn tweede oefenochtend op school.

En ach, de verhalen zijn ook mooi, zeker als je er ook om kunt lachen.

Samen met zus en zwager deden we afgelopen zaterdag een dagje Artis. Af en toe was het snijdend koud maar steeds superleuk. Finn werd pas echt enthousiast in het aquarium waar hij zomaar Dory, een anemonenbed, Nemo en meester Ray tegenkwam! Zelf was ik erg onder de indruk van de familiewc waar je samen met je kind in een ruime afsluitbare ruimte gebruik kunt maken van een grote en een kleine pot. Geniaal en nog niet eerder gezien. Indrukwekkend was zeker ook een rouwende moeder chimpansee met haar overleden kind op de arm. En de levende gorillababy’s met een enorme vader die al het publiek met één klap op het raam een meter naar achteren kreeg. Bij de struisvogels stond een aardige vrouw even met mijn man te praten terwijl ik onze fantastische zoon erop attent maakte dat, als hij dan toch wilde weglopen, hij beter de andere kant op kon gaan omdat daar de giraffen over het hek stonden te kijken.
Uurtje later bij de roofdieren bleek de aardige vrouw ineens een reptiel dat op mijn man en kind uit was. Vlak voor mij ogen trok ze alles uit de kast terwijl ze mij kil en doeltreffend probeerde te vergiftigen. Nu heb ik een fantastische man dus ik begreep wel wat ze wilde maar toch. Hele vreemde ervaring maar wel passend in een dierentuin.

Al met al een geweldige dag met eigen en andere apen.

Zaterdag was ik, om niet nader te verklaren redenen, bij de opening van het nieuwe stadhuis van Nieuwegein. Uiteraard waren ook de jokers van diverse politieke partijen aanwezig om vooral zichzelf wijs te maken dat ze mensen voor hun partij zouden kunnen winnen. Op weg naar de wc’s liepen we langs een pleisterplaats van de vvd waar driftig ballonnen vol gebakken lucht gepompt werden.
Finn liep voorop en zonder enige aarzeling duwde de assistent van de stagiaire hem een ballon in zijn handjes. Gelukkig loop ik nog steeds best hard en kon ik voor Finn het goed en wel doorhad de ballon aannemen en teruggeven met de magische woorden, “ik dacht het niet” of iets anders stompzinnigs dat ik er op dergelijke momenten uitflap.
“Nou, nou, u hoeft niet zo fel te reageren” sprak de wijze man waarop ik me omdraai ( we waren snel doorgelopen) en op even felle toon roep dat ik dat wel doe en dat ik vind dat je kinderen niet in politieke acties mag betrekken.

Finn heb ik beloofd een andere ballon voor hem te regelen maar niet die witte, waarop hij zei: Ja, want dat is niet onze lievelingskleur hè, mama?
En daar had hij helemaal gelijk in.
Nu heeft hij een mooie rooie.
Van een of andere stedenband tussen Nieuwegein en Pulaway.
Ik lig er niet wakker van, hij ook niet.

Ik kan het me niet alleen niet voorstellen, ik wil het ook niet, ik stuit op een muur van verdriet in mezelf.
Versteend.
Niet door te komen zo hard.
Zorgvuldig opgebouwd uit diepe angst op een fundament van kwetsbaarheid.
Zoveel te verliezen.
Ik hoor in mijn hoofd kinderen gillen om hun papa’s en mama’s en word er misselijk van.
Wat een ondraaglijk verdriet moet dit zijn, om van de voorliggende onzekerheid maar niet te spreken.

Ik kijk al maanden niet meer naar het journaal maar vandaag gaat de blik op de buitenwereld helemaal uit!
De laptop trouwens ook.
Laat ik maar even op de rand van zijn bedje naar mijn zoon gaan kijken….

En zindelijk, ruim op tijd want school begint voor hem pas over een week of 8
Nog steeds het meest fantastische jongetje van de hele wereld
Tikkeltje aan de voorzichtige kant, denkertje en een woordenschat om trots op te zijn
Riep, net voor hij naar bed moest, een keer of vijf KUT! en zei, toen de gewenste reactie uitbleef, hee, ik zei KUT! hoor, dan moet jij vragen wat er is……

En hij heeft gelijk, bij zijn vader doe ik dat wel, en als ik geen antwoord krijg, op dwingende toon nog eens.
Ik wilde alleen maar niet teveel aandacht besteden aan dit deel van de schat maar misschien is de boodschap voor hem wel dat je papa moet zijn om een KUT! reactie te krijgen?

Op vragen als: wat is een stiefmoeder, wat betekent scheiden, wat zijn groetjes, waarom wil de wolf roodkapje opeten, wanneer gaan we een taart van Abel bakken, gaan we nog eens naar het strand, wanneer komt er weer nieuws over die boef die dat meisje gestolen had en vele vele andere, krijgt hij steeds een eerlijk antwoord.

Wat is het toch geweldig, een kleuter aan tafel!
Zelfs als het soms een puber (b)lijkt te zijn.

Iets aan de late kant maar onze kleine man zet sinds een ruime week zijn eerste echte schreden op het zindelijkheidspad. Nu is dat natuurlijk geen fijn onderwerp om eens uitgebreid over te lezen maar het is mijn wereld en dus doet u het er maar mee (of niet natuurlijk).
Eigenlijk hebben we weinig te klagen, hij is volledig luierloos en gaat helemaal zelf naar de wc als hij daar aan toe is. De eerste dagen probeerden we zoveel mogelijk thuis te zijn om genante momenten in de vrieskou te voorkomen maar ergens wil je toch je leven weer oppakken en zo hoorde ik afgelopen zaterdag in de plaatselijke sportwinkel de gevreesde woorden: Mama, ik heb poep. Om zijn woorden kracht bij te zetten kwam hij als een ruiter zonder paard naar me toe gelopen. Oh super, dit zijn de momenten waarop ik, als erg lang kinderloze, altijd hoopte. Geen enkele kans tot afschuiven dus hup richting wc (die er godzijdank was want een volle poepluier in een autostoeltje, nou ja, lijkt me duidelijk).
Met een ‘begripvolle en vrolijke moeder’ houding begon ik aan de klus.
Broekje los, laarsjes uit, broekje omlaag, een vluchtige blik op het linkerbeentje dat allesbehalve ongeschonden uit de strijd kwam en tralalala, hop uit dat broekje.
Het onderbroekje zat vol, heel vol en toen Finn heel behulpzaam met zijn voetje ging schudden om het uit te krijgen vlogen de klodders poep vrolijk in het rond. De grootste en vetste bal droop via de muur naar de grond waar Finn vervolgens zijn voetje met sokje nog even doorhaalde. Dat was het moment dat ik echt niet meer wilde maar dapper doorpakte. Vooral omdat er elk moment wachtenden na ons konden komen natuurlijk…zucht. Een enorm gekloot met ‘hygiënezakjes, wc papier, luierdoekjes die je blijkbaar heel makkelijk kunt doorspoelen (oh kut, dat mag niet) en niet te vergeten een kind.
Eindelijk kwam P mèt plastic tas en reservekleren en kon ik me richten op het zo goed en zo kwaad schoonmaken van de wc. Het bordje met het verzoek de toiletten na gebruik aub schoon achter te laten leek me gewoon uit te lachen.
Maar goed. Dit hoort erbij en godzijdank hebben we dit drama nu dus voorgoed gehad.

Waarom Finn het toch nog nodig vond vanmiddag gewoon op de bank te blijven zitten terwijl hij in zijn broek zat te poepen is me nog steeds een raadsel. Dat deed hij mèt luier niet eens….

Je kruipt, je krampt, je huilt en kijkt me aan
Mama, mammie, au ik heb zo’n buikpijn
ik hou je vast in mijn machteloze armen
spreek woorden van troost en bemoediging die ik zelf niet geloof
wat heb je nou aan mij, ik heb je zo weinig te bieden
en weer, en meer en nog steeds jouw pijn
en dan, ik had ‘m kunnen zien aankomen denk ik
een zieke golf dwarsliggers, glorieus over me uitgekotst
ik druip ervan en voel me op een zurige manier een beetje opgelucht…

Slechtst gekozen naam ooit
Keurt de meest belachelijke woorden goed en af
Gevaarlijk verslavend
maar….
voor een scrabble liefhebber als ik
het leukste excuus om een smartphone aan te schaffen

We hebben een kerstboom.
Erger nog, een kunstboom.
En eerlijk gezegd vind ik het nog leuk ook.
De vele lampjes, de rode slingers, de trommeltjes en de witte vlinders voor mijn ouders.
Heeft een heel klein beetje te maken met Finn natuurlijk, zonder hem geen kerstversiering.
Maar hoe dan ook, ik vind het leuk.
Zeker zo leuk
Misschien wel
Bijna

Mijn moeder had een vriendin. Een hele goede vriendin. Zo goed dat ze toen ik geboren werd vroeg of die vriendin samen met haar man mijn peetouders wilden worden. Dat wilden ze en in die rol zitten ze ook in mijn babyalbum geplakt. Mijn ome Rinus is een paar jaar later weggegaan, een pijnlijk verhaal dat ik hier niet zal vertellen.
Mijn tante Ria bleef.
En hoe, het was heel fijn bij haar, dat ze 4 kinderen had had daar natuurlijk ook alles mee te maken.
Eigenlijk wilden we altijd als we daar kwamen wel blijven logeren en af en toe mocht het ook.
Wat een feest! Ook de regelmatige chocoladefondue avondjes staan me nog helder voor de geest. We zagen elkaar zo vaak dat tante Ria en haar kinderen als familie voelde.

Toch ging het mis.
Tante Ria had het zwaar, was depressief en kon het leven vaak maar moeilijk aan. Dat een van de kinderen dan langere tijd bij ons in huis verbleef vonden we leuk maar we voelden ook wel aan dat het met tante Ria niet goed ging.
Toen ze na jaren besloot dat het maar eens over moest zijn ging dat in haar beleving alleen maar als ze het contact zou verbreken met iedereen die wist van haar verleden.
Zo heb ik het tenminste begrepen, ik was nog niet zo heel oud, een jaar of 14 misschien.

Mijn moeder was in shock. Voelde zich tekort gedaan, in de steek gelaten, onbegrepen en bovenal heel erg verdrietig en machteloos bij dit verlies.
Ik was een dapper meisje en vond dat ik er als petekind niks mee te maken had en kocht op de verjaardag van mijn tante Ria van mijn zakgeld een plantje en ging dat langsbrengen.
Ik weet nog hoe het voelde toen duidelijk werd dat ook ik er niet meer in mocht.
Voor mij geen peettante meer, over en sluiten.
Huilend ben ik naar huis gefietst mezelf afvragend wat ik had fout gedaan.

We woonden in een klein dorp en natuurlijk kwam ik haar weleens tegen en elke keer weer vond ik dat moeilijke momenten. Tot ik besloot dat ik me natuurlijk ook gewoon kon afsluiten en ik voortaan niet meer hoopte dat ze me wilde zien maar vond dat ik haar niet wilde zien.
Ruim 3 jaar terug, hoogzwanger van Finn, kwam ik haar voor het laatst tegen en wilde ik haar nog altijd niet ontmoeten en zien.

Maanden geleden kwam er een nieuwe collega bij ons werken en na een tijdje realiseerde ik me ineens dat zijn naam precies gelijk is aan de jongste zoon van mijn peettante van toen. In eerste instantie wilde ik er niet aan of zo maar al snel werd me duidelijk dat hij het gewoon wel moest zijn.
Gisteren was ik er eindelijk klaar voor om hem aan te spreken.
Het was leuk maar ook vreemd om zo vertrouwd te zijn met een nagenoeg onbekende, hij was nog erg jong ten tijde van de breuk.
Het was dat we aan het werk waren anders had het zomaar een heel lang gesprek kunnen worden denk ik. Uiteindelijk heb ik hem gevraagd om zijn familie de hartelijke groeten te doen van mij. Dat zou hij doen.
Nog geen half uur later kwam hij even langs mijn kantoor om me de groeten te doen van zijn moeder die hij maar meteen even gebeld had……

Weer die tranen.
Om haar.
Om mijn moeder.
Maar vooral ook om het gekwetste meisje dat eindelijk besloten had volwassen te zijn.